حکایات قرآنی
.
.
.

آيت الله العظمي ناييني

حضرت آيت الله العظمي محمدحسين ناييني وقتي براي ملاقات علماء، روحانيون و مردم به بيرون تشريف مي‌بردند و کسي از ايشان تقاضاي استخاره مي‌کرد و براي انجام استخاره قرآن شريف را مي‌آوردند، ايشان به احترام قرآن، به پا مي‌خواستند و همه افراد جلسه نيز، برمي‌خاستند و ايستاده مي‌ماندند تا استخاره تمام مي‌شد و قرآن شريف را از [اتاق] بيروني خارج مي‌کردند. اين حرکت، بسيار باشکوه و باعظمت بود. انسان، کوچکي همه چيز را در برابر قرآن و عظمت قرآن، مي‌ديد. ايشان، همين حرکت را در خلوت هم انجام مي‌داد و در برابر عظمت قرآن به خضوع مي‌ايستاد.

 

 آيت الله العظمي بروجردي:

 يکي از صفات بارز آيت الله العظمي بروجردي، رحمه الله عليه، احترام به قرآن بود. کافي است خضوعي را که هنگام تلاوت قرآن مجيد براي ايشان پيدا مي‌شد، در نظر بگيريم. گاه، وقتي کتابي را مطالعه مي‌کردند و به آيه‌اي مي‌‌رسيدند که نويسنده، در نوشته‌اش به آن استشهاد کرده بود، در هنگام خواندن آيه، لحنشان عوض مي‌شد. گويا در مشهد و عالمي ديگر قرار مي‌گرفتنند.

يادم هست روزي از طرف يکي از سران کشورهاي عربي، هيأتي خدمتشان رسيده بودند و قرآني را به عنوان هديه، تقديم ايشان کردند. در هنگام تقديم قرآن، آن مرحوم با کهولت سن و حال خاصي که داشتند، ايستادند و قرآن را تحويل گرفتند سپس نشستند و پيش از آن که با اعضاي هيات سخن بگويند، قرآن شريف را گشوده و با صداي بلند آياتي را تلاوت نمودند، آن گاه قرآن را در جاي مناسبي گذاشتند و تعارفات معمولي را با ميهمانان انجام دادند.

 

 آيت العظمي اراکي:

آيت الله اراکي، رحمه الله عليه، چشم گريان، دل سوزان و قلب رئوف و مهرباني داشتند، با کلام خدا آشنا و دلشان بيدار بود. گاه که قاريان قرآن و نوجوانان، با لحن خوش، آياتي از کلام خدا را در حضورشان مي‌خواندند، از خود، بي‌خود مي‌شدند و اشک از ديدگانشان بر محاسن سفيدشان جاري مي‌گرديد، به طوري که حاضران را سخت متاثر مي‌ساخت و از مشاهده چهره نوراني اين مرد الهي که تحت تاثير تلاوت آيات قرآني دگرگون شده و از خود، بي‌خود گرديده، همگي مجذوب مي‌شدند. ايشان تفسير، خصوصا تفسير جوامع الجامع طبرسي را بسيار مطالعه مي‌کردند و هر روز يک جزء و در ماه رمضان روزي سه جزء قرآن مي‌خواندند.

 

 علامه طباطبايي

دکتر احمد احمدي مي‌گويد: «يکي از نکات آموزنده درباره قرآن، توجه به روش و سنت علما، در استفاده از قرآن کريم است. از باب نمونه در سفري که اينجانب در خدمت مرحوم علامه طباطبايي بودم، مشاهده کردم که ايشان قبل از خوابيدن، قرآن تلاوت مي‌کردند، شايد در حد جزء يا نزديک به آن؛ سپس مي‌خوابيدند. يک بار هم در آذربايجان، ميهمان عالم وارسته و بزرگواري، از آن ديار بودم و ايشان پس از پذيرايي گرم، نزديک خواب، قرآن آورد و به ما داد که تلاوت کنيم. و ما فهميديم که اين يک سنت حسنه و روش خدا ُپسندانه‌اي است که در بين علماي آن ديار مرسوم است. و به نظر مي‌رسد که عمل بسيار شايسته‌اي است که انسان با قرآن بخوابد و با قرآن از خواب برخيزد.»

 

 استاد مطهري:

استاد شهيد آيت الله مطهري هر شب قبل از خواب، حتما قرآن مي‌خواند. زيرا تعهد کرده بود هر شب قبل از خواب، قرآن بخواند و هر شب قبل از اين که بخوابد گاهي در رختخواب و گاهي هم قبل از ورود به رختخواب، قرآن مي‌خواند. فرزندانشان مي‌گفتند: هر شب صوت قرآن ايشان،  قبل از خواب شنيده مي‌شد.

 

 علامه اقبال لاهوري:

ايشان در اواخر زندگي‌اش دچار ضعف و بيماري چشم شده بود و از مطالعه نيز محروم مانده بود، تنها مونسش قرآن بود. او با همان اندک بينايي، به قرآن مي‌نگريست و با لذتي سرشار، آيات را قرائت مي‌کرد.

 

 آيت الله محامي بادکوبه اي:

از ويژگي‌هاي زاهد فرزانه آيت الله شيخ غلامحسين محامي بادکوبه اي، مداومت بر تلاوت قرآن بود. ايشان هميشه مقيد بودند در منزل قرآن را بلند بخوانند. در ماه رمضان مکرر قرآن را ختم مي‌کردند. به ياد دارم در سنين نوجواني هنگام ماه رمضان، ايشان به مسجد گوهرشاد مي‌رفتيم، گاهي در يک نشست، پنج جزء قرآن را مي‌خواندند.

 

 علامه استرآبادي:

«يکي از دانشمندان بزرگ جهان اسلام، علامه سيد محمدباقر حسيني استرآبادي، معروف به ميرداماد است. او استاد ملاصدرا، فيلسوف معروف است. چون پدر سيد محمدباقر، داماد محقق ثاني، آيت الله نورالدين کرکي، بوده است لذا ميرداماد معروف شده بود. ميرداماد در تعبدات به نهايت رسيده بود و قرآن مجيد را بسيار تلاوت مي‌نمود، به طوري که يکي از افراد مورد اعتماد، براي من [شيخ عباس قمي] نقل کرده که در هر شب پانزده جزء مي‌خواند.»[1]

 



[1]- کتاب هشتصد نکته درباره قرآن تالیف رضا باقی زاده